• Φόβος για "μπλέ γλώσσα" στα βοοειδή που εισάγονται από τη Ρουμανία. Ποια η διαφόρα τους με τον εντόπιο εθνικισμό;
• «Διαδηλώτρια, η οποία αντιτίθετο στην επέκταση του αεροδρομίου Χίθροου, πέταξε σήμερα πράσινη κρέμα στον βρετανό υπουργό Επιχειρήσεων, Πίτερ Μάντελσον, την ώρα που εκείνος προσερχόταν σε μια συνάντηση στο κεντρικό Λονδίνο». Γιαξ!
• Κάτι έχει σημερα η ειδησεογραφία με τα χρώματα!
• Χριστόφιας: "Αποκτήσαμε κύρος ευρωπαικής χώρας". Καλά ρε σύντροφε, εκεί που ειχαμε συντονιστει όλοι στο «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», μου τα γυρνάς!
• «Αναφερόμενος στις απευθείας διαπραγματεύσεις είπε ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες στο κεφάλαιο του περιουσιακού, καθώς, έχουν συνειδητά δημιουργηθεί τετελεσμένα από τον Ραούφ Ντενκτάς και την Τουρκία. Η τύχη του Κυπριακού λαού, τόνισε, κρέμεται από αυτές τις συνομιλίες και όσο περνά ο καιρός, τα τετελεσμένα επί του εδάφους βαθαίνουν.» Τωρά ήρτες πόσσω σου! Αλλά που ήσουνα το 2004 ρε Τζίμη;
• Παιδί με το Νικολά Σαρκοζί θέλει η Κάρλα Μπρούνι. Κάρλα, αν δεν σου κάτσει ο κοντός, κι εμένα Νικολά με λενε στα γαλλικά!
6 Μαρτίου 2009
Οι "χρήσιμοι νεκροί" του Ντενκτάς και μια ακόμη... οιονεί απάντηση
Μ Ι Α ακόμα, οιονεί (εκ του "οίον", εξού με όμικρον κι όχι με ωμέγα) απάντηση θα επιχειρήσω να δώσω στον αξιότιμο κ. Νικόλα Κυριάκου, νομικό και μέλος του "ΜΚΟ Truth Now", όστις σε δύο άρθρα του στον "Πολίτη" 15.2.09 και 1.3.09 ξεσπαθώνει ονομαστικά εναντίον μου. Δεν σκοπεύω ν' αποκρούσω απόπειρες προσωπικού στιγματισμού. Δεν είναι κιόλας βέβαιο αν τελικά συνιστούν είδος επωφελούς επένδυσης, παρότι εδώ βρίσκεται στην εξουσία ο οίστρος της "αντι-εθνικιστικής" καπηλείας και έξωθεν η παγκοσμιοποίηση της Νέας Τάξης απαιτεί δείγματα "εθνο-μηδενισμού".
Στα κατ' εμού άρθρα του, τον αξ. κ. Ν. Κυριάκου απασχολεί η αναζήτηση, όπως γράφει, "εξήγησης για τις περιστάσεις εξαφάνισης και τα αίτια θανάτου για όσων τα λείψανα έχουν ανευρεθεί και ταυτοποιηθεί" κ.ο.κ., εκ των Τ/Κ που η τουρκική πλευρά συμπεριέλαβε στον κατάλογο των αγνοουμένων.
ΕΙΣΗΓΟΥΜΑΙ ότι κάθε τέτοια αναζήτηση οφείλει να στρέφεται προς δύο, κυρίως, κατευθύνσεις:
1. Πρώτα, το γενικό πλαίσιο των ιστορικών γεγονότων της κάθε συγκεκριμένης εποχής, εντός του οποίου συνέβησαν οι εκατέρωθεν εξαφανίσεις - θάνατοι. 2. Δεύτερον, τα ακριβή - όσο είναι δυνατόν να εντοπισθούν - γεγονότα, περιστατικά, μαρτυρίες, που αφορούν την κάθε συγκεκριμένη περίπτωση εξαφάνισης - θανάτου. Α. Τι προκάλεσε, κάθε φορά, αιματηρά γεγονότα στην Κύπρο, ένοπλη βία και εκατέρωθεν θύματα; Και πώς, μέσα σ' αυτό το πλαίσιο βίας, χάθηκαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - διατεταγμένο ή μη - και ζωές αθώων ανθρώπων; Το γενικό πλαίσιο αναφέρεται στις βίαιες, ένοπλες και, συνεπώς, θανατηφόρες συγκρούσεις, ανάμεσα σε Τούρκους και Έλληνες του νησιού.
Η ΧΡΟΝΙΚΗ έναρξη εντοπίζεται στα χρόνια του ένοπλου αντιαποικιακού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1955-59. Όταν οι Άγγλοι, προκειμένου να αποκρούσουν την ΕΟΚΑ, εξώθησαν κι επιστράτευσαν την τ/κ ηγεσία και το τουρκικό κράτος εναντίον των Ελλήνων. Από τα διατεταγμένα Σεπτεμβριανά του 1955 εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως και τη σφαγή των Ελλήνων Κοντεμενιωτών στο Κιόνελι το 1958.
(α) Για την εξιχνίαση των στόχων της αιματοχυσίας που σκοπίμως και προμελετημένα προκάλεσε η τ/κ ηγεσία, βοηθά η αφήγηση κι οι μαρτυρίες του Τ/Κ Αρίφ Χασάν Ταχσίν, στο βιβλίο του, για τη "χρησιμότητα των νεκρών" που ο Ραούφ Ντενκτάς ομολογούσε στη δασκάλα Σεβίμ Ουλφέτ το 1958.
(β) "Χρησίμευσαν" οι νεκροί, για τη δημιουργία κλίματος και την καλλιέργεια εδάφους ώστε να τεθεί σε εφαρμογή το επιτελικό "Σχέδιο Επανάκτησης της Κύπρου", που εκπόνησε το Γραφείο Ειδικού Πολέμου (ΓΕΠ), του τουρκικού Γενικού Επιτελείου και, για το οποίο, δημιούργησε το 1958 την ΤΜΤ. Όπως περιγράφει ο επιτελικός συνταγματάρχης του ΓΕΠ-ΤΜΤ, Ισμαήλ Τάνσου, στο βιβλίο του "In Reality No One Was Asleep - A secret underground organization, with State support...TMT".
(γ) Ήταν η υλοποίηση από τις Ε.Δ. της Τουρκίας, της πολιτικής που αποφάσισε η Άγκυρα, μετά από τις εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ του 1956 που παρήχθησαν ύστερα από την αγγλική υποκίνηση του τουρκικού ενδιαφέροντος για την Κύπρο, όπως την ιστορεί και ο Βρετανός καθηγητής Robert Holland στο "Britain and the Revolt in Cyprus 1954-1959".
(δ) ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ της αιματοχυσίας, που επεδίωξε και προκάλεσε η τ/κ ηγεσία και η διοικούμενη στρατιωτικά από την Τουρκία ΤΜΤ, στην Κύπρο, εξηγούν επίσης επαρκώς οι Τ/Κ Ιμπραχίμ Αζίζ και Νουρεττίν Σεφέρογλου στην έκδοσή τους "Θύματα Φασιστικής Τρομοκρατίας" του 1965. Και ο Αχμέτ Αν στα κείμενά του, "Πώς το Κυπριακό μετατράπηκε σε εθνική υπόθεση της Τουρκίας - Σεπτεμβριανά και Κυπριακό" και "Ο Ρόλος της ΤΜΤ στο Κυπριακό".
(ε) Η συνέχεια της προσχεδιασμένης αιματοχυσίας, ως προϊόντος της ένοπλης επίθεσης που εκτόξευσε η Τουρκανταρσία του 1963-64, σε περαιτέρω κλιμάκωση εφαρμογής του επιτελικού "Σχεδίου Επανάκτησης της Κύπρου", αποκρυπτογραφείται στα "Έγγραφα του Χρηματοκιβωτίου Φαζίλ Πλουμέρ" της τ/κ ηγεσίας του Οκτωβρίου 1960 και του Σεπτεμβρίου 1963.
(στ) Τα αποτελέσματά της, σε ό,τι αφορά τον τ/κ πληθυσμό, περιγράφονται και στις επιστολές, συνεντεύξεις, άρθρα και μηνύματα που έστελνε από 1964 - 1966 ο Τ/Κ γιατρός και πολιτευτής δρ Ιχσάν Αλή. Όπως και σε όσα πρόλαβε να καταγγέλλει, μέχρι το 1965 που τον δολοφόνησε η ΤΜΤ, ο ηρωικός Τ/Κ Ντερβίς Αλί Καβάζογλου.
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ, με βάση τις προαναφερθείσες τουρκικές πηγές, ορίστηκε από την τουρκική, σκοπίμως αιματηρή, επιθετικότητα στην Κύπρο. Απέναντι στην οποία αντιτάχθηκε, ανεπαρκώς, η αντίσταση των Ελλήνων Κυπρίων. Ανεπαρκώς, διότι απέτυχε να εξαλείψει εξαρχής τους οχυρωμένους από την ΤΜΤ θυλάκους, μέσα στους οποίους, η ΤΜΤ, βιαίως μετακίνησε τους τ/κ πληθυσμούς, ως "στρατηγικό προγεφύρωμα" των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Β. Υπήρξε, λοιπόν, ένοπλη τουρκική επίθεση. Και ένοπλη ελληνική αντίσταση. Πολεμικές συγκρούσεις. Με θύματα εκατέρωθεν:
- Νεκρούς, μάχιμους, σε συγκρούσεις.
- Νεκρούς, μάχιμους και άμαχους, απαχθέντες και εκτελεσθέντες σε πράξεις αντεκδίκησης.
- Νεκρούς που εκτελέστηκαν επειδή δεν συμμορφώθηκαν στις διαταγές και οι οποίοι προβλήθηκαν ως δήθεν θύματα της άλλης πλευράς.
- Νεκρούς που δολοφονήθηκαν για εντελώς ιδιοτελείς λόγους, μέσα στο "ευνοϊκό" για θανατώσεις πολεμικό κλίμα.
- Νεκρούς, θύματα κρυμμένων προσωπικών διαφορών.
- Νεκρούς, θύματα απίστευτα αιμοβόρων ανθρωπόμορφων τεράτων που σε πολεμικές περιόδους βρίσκουν ευκαιρία εκδήλωσης της διαστροφής τους.
(i) ΣΤΗ σελίδα 36 του "Πολίτη" 1.3.09, στην ίδια έκδοση που δημοσιεύτηκε το δεύτερο κατ' εμού άρθρο του κ. Ν.Κ, η ικανότατη Τ/Κ δημοσιογράφος κ. Σεβγκιούλ Ουλούνταγκ, ερεύνησε και δημοσίευσε την περίπτωση της δολοφονίας μιας αθώας τ/κ οικογένειας, του βοσκού Ραχμί Χασάν στα Λιβερά το 1963-64. Το κίνητρο τού απίστευτα στυγερού κακουργήματος που εντόπισε η μέχρι τώρα έρευνα της κ. Ουλούνταγκ, ήταν προσωπικές οικονομικές διαφορές.
(ii) Στις 7.1.1964, η δολοφονία του Τ/Κ μουχτάρη της Βιτσάδας Αμμοχώστου διαπράχθηκε από άλλον Τ/Κ που ήθελε να αναλάβει την αρχηγία της τουρκικής δύναμης στο χωριό.
(iii) Στις 16.1.1964 δημοσιεύτηκε ότι Τ/Κ εκτελεσθέντες υπό της ΤΜΤ περιλήφθηκαν στον κατάλογο ελλειπόντων (αγνοουμένων) προσώπων που έδωσε η τ/κ ηγεσία.
(iv) To 1985, ο Τούρκος δημοσιογράφος Αχμέντ Μπαράν αποκάλυψε στον Κώστα Γεννάρη ότι η "υπόθεση της μπανιέρας" του 1963 με την οποία έκανε παγκόσμιο "μπουμ" προπαγάνδας η Τουρκία, ήταν στημένη μετά που ο ταγματάρχης Νιχάτ Ιλχάν της ΤΟΥΡΔΥΚ, σε κατάσταση αμόκ, σκότωσε τη σύζυγο και τα παιδιά του.
(v) Στις 11.1.1975, το Κακουργιοδικείο Λεμεσού (δικαστές Λώρης, Χατζητσαγκάρης και Πιτσιλλίδης) επέβαλε την ποινή του θανάτου στον Ι. Α. Βουνιώτη για τον εκ προμελέτης φόνο πέντε Τουρκάλων.
(vi) Στις 16.10.2004 στον "Πολίτη", ο Σενέρ Λεβέντ δημοσίευσε τη μαρτυρία του Σουάτ Χουσεΐν Καφαντάρ για την αποτρόπαια εκτέλεση των αρρένων Τ/Κ της Τόχνης τον Αύγουστο του 1974 από ομάδα ανθρωπόμορφων Ε/Κ ενόπλων.
(vii) Στις 17.10.2004 ,στην "Αλήθεια", η Σ. Ουλούνταγκ δημοσίευσε τη μαρτυρία του Χουσεΐν Ρουστέμ Ακάνσοϊ για όμοιο και χειρότερο κακούργημα άλλης ομάδας Ε/Κ αιμοβόρων σε βάρος Τ/Κ αμάχων και γυναικοπαίδων στα τ/κ χωριά Μαράθα, Σανταλάς και Αλόα. Για τα οποία και ο γράφων δημοσίευσε σειρά άρθρων στη στήλη "Ειρήσθω" της "Σημερινής" από 24.10.2004 υπό τον τίτλο "Τόχνη & Εισαγγελέας".
ΩΣ ΝΟΜΙΚΟΣ και "Truth Now", συνεπώς, ο αξιότιμος κ. Ν. Κυριάκου θα έπρεπε ήδη να γνωρίζει ότι η αναζήτηση τής κάθε αλήθειας θέλει κοπιώδες σε βάθος ψάξιμο. Χωρίς αλλότριες προκατασκευασμένες παρωπίδες, στρατευμένες (για την επιβολή λύσης τύπου Ανάν) ντε και καλά να ενοχοποιήσουν λ.χ. όλους τους Κύπριους άνδρες επειδή κάποιοι Κίτες με τους συνεργούς τους απήγαγαν, βίασαν, δολοφόνησαν και πέταξαν νεκρές σε πηγάδια και στον Κοτσιάτη μια αθώα Σουηδέζα και μια αθώα Ουκρανή...
Στα κατ' εμού άρθρα του, τον αξ. κ. Ν. Κυριάκου απασχολεί η αναζήτηση, όπως γράφει, "εξήγησης για τις περιστάσεις εξαφάνισης και τα αίτια θανάτου για όσων τα λείψανα έχουν ανευρεθεί και ταυτοποιηθεί" κ.ο.κ., εκ των Τ/Κ που η τουρκική πλευρά συμπεριέλαβε στον κατάλογο των αγνοουμένων.
ΕΙΣΗΓΟΥΜΑΙ ότι κάθε τέτοια αναζήτηση οφείλει να στρέφεται προς δύο, κυρίως, κατευθύνσεις:
1. Πρώτα, το γενικό πλαίσιο των ιστορικών γεγονότων της κάθε συγκεκριμένης εποχής, εντός του οποίου συνέβησαν οι εκατέρωθεν εξαφανίσεις - θάνατοι. 2. Δεύτερον, τα ακριβή - όσο είναι δυνατόν να εντοπισθούν - γεγονότα, περιστατικά, μαρτυρίες, που αφορούν την κάθε συγκεκριμένη περίπτωση εξαφάνισης - θανάτου. Α. Τι προκάλεσε, κάθε φορά, αιματηρά γεγονότα στην Κύπρο, ένοπλη βία και εκατέρωθεν θύματα; Και πώς, μέσα σ' αυτό το πλαίσιο βίας, χάθηκαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - διατεταγμένο ή μη - και ζωές αθώων ανθρώπων; Το γενικό πλαίσιο αναφέρεται στις βίαιες, ένοπλες και, συνεπώς, θανατηφόρες συγκρούσεις, ανάμεσα σε Τούρκους και Έλληνες του νησιού.
Η ΧΡΟΝΙΚΗ έναρξη εντοπίζεται στα χρόνια του ένοπλου αντιαποικιακού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1955-59. Όταν οι Άγγλοι, προκειμένου να αποκρούσουν την ΕΟΚΑ, εξώθησαν κι επιστράτευσαν την τ/κ ηγεσία και το τουρκικό κράτος εναντίον των Ελλήνων. Από τα διατεταγμένα Σεπτεμβριανά του 1955 εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως και τη σφαγή των Ελλήνων Κοντεμενιωτών στο Κιόνελι το 1958.
(α) Για την εξιχνίαση των στόχων της αιματοχυσίας που σκοπίμως και προμελετημένα προκάλεσε η τ/κ ηγεσία, βοηθά η αφήγηση κι οι μαρτυρίες του Τ/Κ Αρίφ Χασάν Ταχσίν, στο βιβλίο του, για τη "χρησιμότητα των νεκρών" που ο Ραούφ Ντενκτάς ομολογούσε στη δασκάλα Σεβίμ Ουλφέτ το 1958.
(β) "Χρησίμευσαν" οι νεκροί, για τη δημιουργία κλίματος και την καλλιέργεια εδάφους ώστε να τεθεί σε εφαρμογή το επιτελικό "Σχέδιο Επανάκτησης της Κύπρου", που εκπόνησε το Γραφείο Ειδικού Πολέμου (ΓΕΠ), του τουρκικού Γενικού Επιτελείου και, για το οποίο, δημιούργησε το 1958 την ΤΜΤ. Όπως περιγράφει ο επιτελικός συνταγματάρχης του ΓΕΠ-ΤΜΤ, Ισμαήλ Τάνσου, στο βιβλίο του "In Reality No One Was Asleep - A secret underground organization, with State support...TMT".
(γ) Ήταν η υλοποίηση από τις Ε.Δ. της Τουρκίας, της πολιτικής που αποφάσισε η Άγκυρα, μετά από τις εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ του 1956 που παρήχθησαν ύστερα από την αγγλική υποκίνηση του τουρκικού ενδιαφέροντος για την Κύπρο, όπως την ιστορεί και ο Βρετανός καθηγητής Robert Holland στο "Britain and the Revolt in Cyprus 1954-1959".
(δ) ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ της αιματοχυσίας, που επεδίωξε και προκάλεσε η τ/κ ηγεσία και η διοικούμενη στρατιωτικά από την Τουρκία ΤΜΤ, στην Κύπρο, εξηγούν επίσης επαρκώς οι Τ/Κ Ιμπραχίμ Αζίζ και Νουρεττίν Σεφέρογλου στην έκδοσή τους "Θύματα Φασιστικής Τρομοκρατίας" του 1965. Και ο Αχμέτ Αν στα κείμενά του, "Πώς το Κυπριακό μετατράπηκε σε εθνική υπόθεση της Τουρκίας - Σεπτεμβριανά και Κυπριακό" και "Ο Ρόλος της ΤΜΤ στο Κυπριακό".
(ε) Η συνέχεια της προσχεδιασμένης αιματοχυσίας, ως προϊόντος της ένοπλης επίθεσης που εκτόξευσε η Τουρκανταρσία του 1963-64, σε περαιτέρω κλιμάκωση εφαρμογής του επιτελικού "Σχεδίου Επανάκτησης της Κύπρου", αποκρυπτογραφείται στα "Έγγραφα του Χρηματοκιβωτίου Φαζίλ Πλουμέρ" της τ/κ ηγεσίας του Οκτωβρίου 1960 και του Σεπτεμβρίου 1963.
(στ) Τα αποτελέσματά της, σε ό,τι αφορά τον τ/κ πληθυσμό, περιγράφονται και στις επιστολές, συνεντεύξεις, άρθρα και μηνύματα που έστελνε από 1964 - 1966 ο Τ/Κ γιατρός και πολιτευτής δρ Ιχσάν Αλή. Όπως και σε όσα πρόλαβε να καταγγέλλει, μέχρι το 1965 που τον δολοφόνησε η ΤΜΤ, ο ηρωικός Τ/Κ Ντερβίς Αλί Καβάζογλου.
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ, με βάση τις προαναφερθείσες τουρκικές πηγές, ορίστηκε από την τουρκική, σκοπίμως αιματηρή, επιθετικότητα στην Κύπρο. Απέναντι στην οποία αντιτάχθηκε, ανεπαρκώς, η αντίσταση των Ελλήνων Κυπρίων. Ανεπαρκώς, διότι απέτυχε να εξαλείψει εξαρχής τους οχυρωμένους από την ΤΜΤ θυλάκους, μέσα στους οποίους, η ΤΜΤ, βιαίως μετακίνησε τους τ/κ πληθυσμούς, ως "στρατηγικό προγεφύρωμα" των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Β. Υπήρξε, λοιπόν, ένοπλη τουρκική επίθεση. Και ένοπλη ελληνική αντίσταση. Πολεμικές συγκρούσεις. Με θύματα εκατέρωθεν:
- Νεκρούς, μάχιμους, σε συγκρούσεις.
- Νεκρούς, μάχιμους και άμαχους, απαχθέντες και εκτελεσθέντες σε πράξεις αντεκδίκησης.
- Νεκρούς που εκτελέστηκαν επειδή δεν συμμορφώθηκαν στις διαταγές και οι οποίοι προβλήθηκαν ως δήθεν θύματα της άλλης πλευράς.
- Νεκρούς που δολοφονήθηκαν για εντελώς ιδιοτελείς λόγους, μέσα στο "ευνοϊκό" για θανατώσεις πολεμικό κλίμα.
- Νεκρούς, θύματα κρυμμένων προσωπικών διαφορών.
- Νεκρούς, θύματα απίστευτα αιμοβόρων ανθρωπόμορφων τεράτων που σε πολεμικές περιόδους βρίσκουν ευκαιρία εκδήλωσης της διαστροφής τους.
(i) ΣΤΗ σελίδα 36 του "Πολίτη" 1.3.09, στην ίδια έκδοση που δημοσιεύτηκε το δεύτερο κατ' εμού άρθρο του κ. Ν.Κ, η ικανότατη Τ/Κ δημοσιογράφος κ. Σεβγκιούλ Ουλούνταγκ, ερεύνησε και δημοσίευσε την περίπτωση της δολοφονίας μιας αθώας τ/κ οικογένειας, του βοσκού Ραχμί Χασάν στα Λιβερά το 1963-64. Το κίνητρο τού απίστευτα στυγερού κακουργήματος που εντόπισε η μέχρι τώρα έρευνα της κ. Ουλούνταγκ, ήταν προσωπικές οικονομικές διαφορές.
(ii) Στις 7.1.1964, η δολοφονία του Τ/Κ μουχτάρη της Βιτσάδας Αμμοχώστου διαπράχθηκε από άλλον Τ/Κ που ήθελε να αναλάβει την αρχηγία της τουρκικής δύναμης στο χωριό.
(iii) Στις 16.1.1964 δημοσιεύτηκε ότι Τ/Κ εκτελεσθέντες υπό της ΤΜΤ περιλήφθηκαν στον κατάλογο ελλειπόντων (αγνοουμένων) προσώπων που έδωσε η τ/κ ηγεσία.
(iv) To 1985, ο Τούρκος δημοσιογράφος Αχμέντ Μπαράν αποκάλυψε στον Κώστα Γεννάρη ότι η "υπόθεση της μπανιέρας" του 1963 με την οποία έκανε παγκόσμιο "μπουμ" προπαγάνδας η Τουρκία, ήταν στημένη μετά που ο ταγματάρχης Νιχάτ Ιλχάν της ΤΟΥΡΔΥΚ, σε κατάσταση αμόκ, σκότωσε τη σύζυγο και τα παιδιά του.
(v) Στις 11.1.1975, το Κακουργιοδικείο Λεμεσού (δικαστές Λώρης, Χατζητσαγκάρης και Πιτσιλλίδης) επέβαλε την ποινή του θανάτου στον Ι. Α. Βουνιώτη για τον εκ προμελέτης φόνο πέντε Τουρκάλων.
(vi) Στις 16.10.2004 στον "Πολίτη", ο Σενέρ Λεβέντ δημοσίευσε τη μαρτυρία του Σουάτ Χουσεΐν Καφαντάρ για την αποτρόπαια εκτέλεση των αρρένων Τ/Κ της Τόχνης τον Αύγουστο του 1974 από ομάδα ανθρωπόμορφων Ε/Κ ενόπλων.
(vii) Στις 17.10.2004 ,στην "Αλήθεια", η Σ. Ουλούνταγκ δημοσίευσε τη μαρτυρία του Χουσεΐν Ρουστέμ Ακάνσοϊ για όμοιο και χειρότερο κακούργημα άλλης ομάδας Ε/Κ αιμοβόρων σε βάρος Τ/Κ αμάχων και γυναικοπαίδων στα τ/κ χωριά Μαράθα, Σανταλάς και Αλόα. Για τα οποία και ο γράφων δημοσίευσε σειρά άρθρων στη στήλη "Ειρήσθω" της "Σημερινής" από 24.10.2004 υπό τον τίτλο "Τόχνη & Εισαγγελέας".
ΩΣ ΝΟΜΙΚΟΣ και "Truth Now", συνεπώς, ο αξιότιμος κ. Ν. Κυριάκου θα έπρεπε ήδη να γνωρίζει ότι η αναζήτηση τής κάθε αλήθειας θέλει κοπιώδες σε βάθος ψάξιμο. Χωρίς αλλότριες προκατασκευασμένες παρωπίδες, στρατευμένες (για την επιβολή λύσης τύπου Ανάν) ντε και καλά να ενοχοποιήσουν λ.χ. όλους τους Κύπριους άνδρες επειδή κάποιοι Κίτες με τους συνεργούς τους απήγαγαν, βίασαν, δολοφόνησαν και πέταξαν νεκρές σε πηγάδια και στον Κοτσιάτη μια αθώα Σουηδέζα και μια αθώα Ουκρανή...
3 Μαρτίου 2009
• Δύο ξυλοδαρμοί Κυπρίων το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου από Ελληνοπόντιους και Πακιστανούς. Κκιάορκα σου, αρκέψαν να μας δέρνουν τζιαι εντός έδρας.
• Πλακώθηκε κι ο Υπουργός Παιδείας με το Λυσσαρίδη. Βγήκε μετά κι ο Ομήρου, δηλώνοντας για τον τελευταίο: «Είναι μια φυσιογνωμία πανελλήνιας και παγκόσμιας εμβέλειας και η ιστορική του διαδρομή καταδεικνύει ότι έχει καταξιωθεί στη συνείδηση του λαού μας.»
• Αντε, ΟΚ για εκείνο το «πανελλήνιας». Εκείνο το «παγκόσμιας» τι το ‘θελες ρε μεγάλε;
• Εν σαν τον Μαλέκκο, ας πουμε. Πιστεύκει κανένας ότι εν παγκόσμιας κλάσης;
• Σε έναν πραγματικά μεγάλο τώρα, τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Μιλώντας στην εκδηλωση μνήμης για τον ήρωα, ο πρόεδρος Γριστόφκιας δήλωσε: «Υπήρξε φάρος φωτεινός για τους συντρόφους του αλλά και πηγή έμπνευσης για όλους τους Κυπρίους στον αγώνα για ελευθερία από τον αποικιακό ζυγό».
• Είδατε; Το ‘ριξε το ιδεολογικό! Γιατί δεν είπε συναγωνιστές; Ακόμα να φκουν 29 οργανώσεις αγωνιστών, συλληφθέντων, απογόνων κλπ να καταδικάσουν το γλωσσικό ολίσθημα.
• Το πιο ανησυχητικό είναι η σιωπή του Κουλία και του Βαρνάβα επι του ζητήματος. Πληροφορίες ότι κάνουν πρόβα τον εθνικό ύμνο unplugged ελέγχονται ως ανακριβείς.
• Πάντως, μορφές όπως τον Αυξεντίου σε κάνουν να απελπίζεσαι με τους οκνηρούς κεφτέδες που κυκλοφορούν σήμερα στην πιάτσα. Οι χειρότερες φάρες, όμως, είναι αυτές που του γράφουν θούριους στη «Σημερινή».
• Επιτέλους, αντιπολίτευση! «Οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι οικοδομείται και κτίζεται ένα σύστημα άδικης κοινωνίας, όπου επισυμβαίνουν αναξιοκρατίες, αδικίες, διαφθορά, διαπλοκή και ανικανότητα και αναποτελεσματικότητα αντιμετώπισης και διαχείρισης των μικρών και μεγάλων προβλημάτων του λαού".
• Τάδε έφη, Λευτέρης Χριστοφόρου.
• Καθώς διάβαζα τις γραμμές, θυμήθηκα κάτι επετειακές μαλακίες που μας διάβαζαν στο στρατό και μετά τελείωναν λέγοντας: « Ο Αρχηγός. Ημι-ανάις!»
• Τουτέστιν μεθερμηνευόμενον: ημιανάπαυση. Μισοξεκουράσου, δηλαδή. Εκεί που τελειώνει η λογική....
• Καμιά λογική δεν βλέπω όταν διαβαζω Φιλελευθερο και Πολιτη. Ειναι σαν να ζω σε δυο διαφορετικές χώρες. Ιδού και η απόδειξη.
• Ο Πολίτης λέει ότι το τριήμερο «διενεργήθηκαν παγκύπρια 2,875 έλεγχοι και καταγγέλθηκαν 163 οδηγοί. Από τα πιό κάτω στοιχεία της Αστυνομίας, φαίνεται ότι ένας στους 18 οδηγούς που ελέγχθηκαν είχαν στην εκπνοή τους ποσοστό αλκοόλης πέραν του επιτρεπτού ορίου.» Ο Φιλελέυθερος λέει ότι ο υπευθυνος αστυνομικος «χαρακτήρισε ανησυχητική την κατάσταση καθώς ένας στους οκτώ οδηγούσαν υπό την επήρεια αλκοόλ.»
• Ένας στους 8 ή στους 18; Αν τα μαθηματικά μου δεν με απατούν 2875 διά 163 μας κανει 17,6380368.
• Ο Πολίτης ήταν, ως αναμενόμενο, σωστός. Καλά, καλά. Του λείπει 0,36196319 οδηγός. Ούτε ένας δηλαδή! Στα λόγια μου έρχεστε...
• Κομμένο το ουίσκι για τους δημοσιογράφους του Φιλελευθερου στο εξής...
• Αχ, ρε Ομονοιάκκα....
• Πλακώθηκε κι ο Υπουργός Παιδείας με το Λυσσαρίδη. Βγήκε μετά κι ο Ομήρου, δηλώνοντας για τον τελευταίο: «Είναι μια φυσιογνωμία πανελλήνιας και παγκόσμιας εμβέλειας και η ιστορική του διαδρομή καταδεικνύει ότι έχει καταξιωθεί στη συνείδηση του λαού μας.»
• Αντε, ΟΚ για εκείνο το «πανελλήνιας». Εκείνο το «παγκόσμιας» τι το ‘θελες ρε μεγάλε;
• Εν σαν τον Μαλέκκο, ας πουμε. Πιστεύκει κανένας ότι εν παγκόσμιας κλάσης;
• Σε έναν πραγματικά μεγάλο τώρα, τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Μιλώντας στην εκδηλωση μνήμης για τον ήρωα, ο πρόεδρος Γριστόφκιας δήλωσε: «Υπήρξε φάρος φωτεινός για τους συντρόφους του αλλά και πηγή έμπνευσης για όλους τους Κυπρίους στον αγώνα για ελευθερία από τον αποικιακό ζυγό».
• Είδατε; Το ‘ριξε το ιδεολογικό! Γιατί δεν είπε συναγωνιστές; Ακόμα να φκουν 29 οργανώσεις αγωνιστών, συλληφθέντων, απογόνων κλπ να καταδικάσουν το γλωσσικό ολίσθημα.
• Το πιο ανησυχητικό είναι η σιωπή του Κουλία και του Βαρνάβα επι του ζητήματος. Πληροφορίες ότι κάνουν πρόβα τον εθνικό ύμνο unplugged ελέγχονται ως ανακριβείς.
• Πάντως, μορφές όπως τον Αυξεντίου σε κάνουν να απελπίζεσαι με τους οκνηρούς κεφτέδες που κυκλοφορούν σήμερα στην πιάτσα. Οι χειρότερες φάρες, όμως, είναι αυτές που του γράφουν θούριους στη «Σημερινή».
• Επιτέλους, αντιπολίτευση! «Οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι οικοδομείται και κτίζεται ένα σύστημα άδικης κοινωνίας, όπου επισυμβαίνουν αναξιοκρατίες, αδικίες, διαφθορά, διαπλοκή και ανικανότητα και αναποτελεσματικότητα αντιμετώπισης και διαχείρισης των μικρών και μεγάλων προβλημάτων του λαού".
• Τάδε έφη, Λευτέρης Χριστοφόρου.
• Καθώς διάβαζα τις γραμμές, θυμήθηκα κάτι επετειακές μαλακίες που μας διάβαζαν στο στρατό και μετά τελείωναν λέγοντας: « Ο Αρχηγός. Ημι-ανάις!»
• Τουτέστιν μεθερμηνευόμενον: ημιανάπαυση. Μισοξεκουράσου, δηλαδή. Εκεί που τελειώνει η λογική....
• Καμιά λογική δεν βλέπω όταν διαβαζω Φιλελευθερο και Πολιτη. Ειναι σαν να ζω σε δυο διαφορετικές χώρες. Ιδού και η απόδειξη.
• Ο Πολίτης λέει ότι το τριήμερο «διενεργήθηκαν παγκύπρια 2,875 έλεγχοι και καταγγέλθηκαν 163 οδηγοί. Από τα πιό κάτω στοιχεία της Αστυνομίας, φαίνεται ότι ένας στους 18 οδηγούς που ελέγχθηκαν είχαν στην εκπνοή τους ποσοστό αλκοόλης πέραν του επιτρεπτού ορίου.» Ο Φιλελέυθερος λέει ότι ο υπευθυνος αστυνομικος «χαρακτήρισε ανησυχητική την κατάσταση καθώς ένας στους οκτώ οδηγούσαν υπό την επήρεια αλκοόλ.»
• Ένας στους 8 ή στους 18; Αν τα μαθηματικά μου δεν με απατούν 2875 διά 163 μας κανει 17,6380368.
• Ο Πολίτης ήταν, ως αναμενόμενο, σωστός. Καλά, καλά. Του λείπει 0,36196319 οδηγός. Ούτε ένας δηλαδή! Στα λόγια μου έρχεστε...
• Κομμένο το ουίσκι για τους δημοσιογράφους του Φιλελευθερου στο εξής...
• Αχ, ρε Ομονοιάκκα....
1 Μαρτίου 2009
Ιδεολογικές ερπύστριες κι εντεταλμένα G -3
"Σας σιχάθηκε η ψυχή μου
καρκινάκια του πλανήτη"
Τζίμης Πανούσης
Απάντηση δεν έλαβα, αν και ο κ. Λάζαρος Μαύρος με συμπεριέλαβε σε μια οιωνεί απάντησή του στις 18/2. Το περιεχόμενό της αποτελεί απόδειξη ότι η συζήτηση δε διεξάγεται με σκοπό την αλήθεια, αλλά μόνο και μόνο για την ανάδειξη προσωπικών εμπαθειών και την εκτόνωση ενός αντικομουνιστικού μένους, βγαλμένου κατευθείαν από τη σάπια καρδιά περασμένων δεκαετιών.
Επανέρχομαι, λοιπόν, και αντιτάσσω στην ακατάσχετη "Χαραυγολογία" τα πιο κάτω. Ζητώ εξήγηση γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία στις 12.5.2003 δημοσίευσε κατάλογο στην Επίσημη Εφημερίδα της με ονόματα Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων, καλώντας παράλληλα τους συγγενείς τους να δώσουν αίμα ή δείγματα DNA. Αναμένω αιτιολόγηση της διαχρονικής προθυμίας της πλευράς μας να προβεί σε μονομερείς εκταφές για την ανεύρεση λειψάνων. Είμαι περίεργος να μάθω το περιεχόμενο των φακέλων που τηρεί η πλευρά μας για κάθε Τουρκοκύπριο αγνοούμενο. Γιατί το ΕΔΑΔ στην υπόθεση Karabardak εναντίον Κύπριακής Δημοκρατίας, ημερ. 22.10.2002, καταγράφει την εκτέλεση Τουρκοκυπρίων κατ' εντολήν Πολύκαρπου Γιωρκάτζη; Απορώ πώς είναι δυνατόν τα λείψανα γυναικόπαιδων και ηλικιωμένων να βρίσκονται σε πηγάδια και λαξιές αυτού του τόπου. Ζητώ εξήγηση για τις περιστάσεις εξαφάνισης καθενός από αυτούς και τα αίτια θανάτου για όσους τα λείψανα έχουν ανεβρεθεί και ταυτοποιηθεί. Ζητώ να μάθω γιατί η Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων, ένα όργανο υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, βρίσκεται στην Κύπρο και γιατί ασχολείται με 502 περιπτώσεις Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων και 1493 Ελληνοκυπρίων.
Γιατί φοβίζει τόσο πολύ η αναζήτηση της αλήθειας σχετικά με αυτό το θέμα; Προς τι ο πανικός και η υστερία που καταλαμβάνει όλες τις "πατριωτικές" δυνάμεις μόλις ανοίξει η συζήτηση; Η πρώτη αντίδρασή τους είναι αναμενόμενη: η ετικέτα του προδότη είναι έτοιμη προς επικόλληση από τις "εθνικά ISO 9002" του τόπου. Μαζί και τα φληναφήματα που αναφέρονται σε υποταγή στον κατακτητή και ηθική εξίσωση θυμάτων και θυτών. Μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή για αναστοχασμό με βάση τη λογική και την ηθική. Όταν ένας άνθρωπος εξαφανίζεται, οι Αρχές του κράτους οφείλουν να διερευνήσουν την τύχη του κατά τρόπο άμεσο και ουσιαστικό. Είναι σε αυτή την απλή πρόταση που αντιστέκονται όσοι αρνούνται το δικαίωμα στην αλήθεια για τους συγγενείς των αγνοουμένων.
Οι συμπατριώτες μας, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, ενώνονται πάντα σε δυο περιπτώσεις: στο θάνατο και στον εθνικισμό. Οι 486 εκταφές και 339 ανθρωπολογικές αναλύσεις είναι αρκετές για να αποδείξουν το πρώτο. Η δήλωση του Ραούφ Ντενκτάς, στις 26.6.2001, ότι οι Τουρκοκύπριοι όχι μόνο δεν θα δώσουν αίμα, αλλά ούτε καν μια κουκίδα σκόνης, και η λυσσαλέα αντίδραση του κ. Λάζαρου Μαύρου στην ανακίνηση του θέματος αποδεικνύουν το δεύτερο. Είναι το αίμα των θυμάτων του κάθε εθνικιστή που επιδιώκουμε να καθαρίσουμε!
Και πριν αρχίσουν τα γνωστά σκληρίσματα και οι ηθικιστικές ανοησίες περί ιδεολογικών ερπυστριών, νομίζω είναι πιο χρήσιμο να μάθουμε γιατί όλα αυτά τα Πυροβολημένα Μυαλά και εντεταλμένα G-3 του άρρωστου εθνικισμού, που ενδημεί στην πατρίδα μας, φρουρούν τόσο πρόθυμα αυτούς τους άδικους θανάτους.
καρκινάκια του πλανήτη"
Τζίμης Πανούσης
Απάντηση δεν έλαβα, αν και ο κ. Λάζαρος Μαύρος με συμπεριέλαβε σε μια οιωνεί απάντησή του στις 18/2. Το περιεχόμενό της αποτελεί απόδειξη ότι η συζήτηση δε διεξάγεται με σκοπό την αλήθεια, αλλά μόνο και μόνο για την ανάδειξη προσωπικών εμπαθειών και την εκτόνωση ενός αντικομουνιστικού μένους, βγαλμένου κατευθείαν από τη σάπια καρδιά περασμένων δεκαετιών.
Επανέρχομαι, λοιπόν, και αντιτάσσω στην ακατάσχετη "Χαραυγολογία" τα πιο κάτω. Ζητώ εξήγηση γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία στις 12.5.2003 δημοσίευσε κατάλογο στην Επίσημη Εφημερίδα της με ονόματα Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων, καλώντας παράλληλα τους συγγενείς τους να δώσουν αίμα ή δείγματα DNA. Αναμένω αιτιολόγηση της διαχρονικής προθυμίας της πλευράς μας να προβεί σε μονομερείς εκταφές για την ανεύρεση λειψάνων. Είμαι περίεργος να μάθω το περιεχόμενο των φακέλων που τηρεί η πλευρά μας για κάθε Τουρκοκύπριο αγνοούμενο. Γιατί το ΕΔΑΔ στην υπόθεση Karabardak εναντίον Κύπριακής Δημοκρατίας, ημερ. 22.10.2002, καταγράφει την εκτέλεση Τουρκοκυπρίων κατ' εντολήν Πολύκαρπου Γιωρκάτζη; Απορώ πώς είναι δυνατόν τα λείψανα γυναικόπαιδων και ηλικιωμένων να βρίσκονται σε πηγάδια και λαξιές αυτού του τόπου. Ζητώ εξήγηση για τις περιστάσεις εξαφάνισης καθενός από αυτούς και τα αίτια θανάτου για όσους τα λείψανα έχουν ανεβρεθεί και ταυτοποιηθεί. Ζητώ να μάθω γιατί η Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων, ένα όργανο υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, βρίσκεται στην Κύπρο και γιατί ασχολείται με 502 περιπτώσεις Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων και 1493 Ελληνοκυπρίων.
Γιατί φοβίζει τόσο πολύ η αναζήτηση της αλήθειας σχετικά με αυτό το θέμα; Προς τι ο πανικός και η υστερία που καταλαμβάνει όλες τις "πατριωτικές" δυνάμεις μόλις ανοίξει η συζήτηση; Η πρώτη αντίδρασή τους είναι αναμενόμενη: η ετικέτα του προδότη είναι έτοιμη προς επικόλληση από τις "εθνικά ISO 9002" του τόπου. Μαζί και τα φληναφήματα που αναφέρονται σε υποταγή στον κατακτητή και ηθική εξίσωση θυμάτων και θυτών. Μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή για αναστοχασμό με βάση τη λογική και την ηθική. Όταν ένας άνθρωπος εξαφανίζεται, οι Αρχές του κράτους οφείλουν να διερευνήσουν την τύχη του κατά τρόπο άμεσο και ουσιαστικό. Είναι σε αυτή την απλή πρόταση που αντιστέκονται όσοι αρνούνται το δικαίωμα στην αλήθεια για τους συγγενείς των αγνοουμένων.
Οι συμπατριώτες μας, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, ενώνονται πάντα σε δυο περιπτώσεις: στο θάνατο και στον εθνικισμό. Οι 486 εκταφές και 339 ανθρωπολογικές αναλύσεις είναι αρκετές για να αποδείξουν το πρώτο. Η δήλωση του Ραούφ Ντενκτάς, στις 26.6.2001, ότι οι Τουρκοκύπριοι όχι μόνο δεν θα δώσουν αίμα, αλλά ούτε καν μια κουκίδα σκόνης, και η λυσσαλέα αντίδραση του κ. Λάζαρου Μαύρου στην ανακίνηση του θέματος αποδεικνύουν το δεύτερο. Είναι το αίμα των θυμάτων του κάθε εθνικιστή που επιδιώκουμε να καθαρίσουμε!
Και πριν αρχίσουν τα γνωστά σκληρίσματα και οι ηθικιστικές ανοησίες περί ιδεολογικών ερπυστριών, νομίζω είναι πιο χρήσιμο να μάθουμε γιατί όλα αυτά τα Πυροβολημένα Μυαλά και εντεταλμένα G-3 του άρρωστου εθνικισμού, που ενδημεί στην πατρίδα μας, φρουρούν τόσο πρόθυμα αυτούς τους άδικους θανάτους.
23 Φεβρουαρίου 2009
Χωρίς πυξίδα, ανόητη πατρίδα
"Σας σιχάθηκε η ψυχή μου
καρκινάκια του πλανήτη"
Τζίμης Πανούσης
Στοπ. Παύση. Αλτ. Ένα λεπτό. Από την περίοδο του δημοψηφίσματος και μετά ασχολούμαστε με το τι λένε οι "άλλοι", σκοτωνόμαστε από τις εφημερίδες, τα ραδιόφωνα και το ίντερνετ για την κρίση, για την επίλυση του Κυπριακού, νεκρανασταίνουμε τις πρόνοιες του Ανάν, τα μισά μας επιχειρήματα ξεκινάνε με το "αν (δεν) ψήφιζε ο λαός τότε έτσι", εκδίδουμε πιστοποιητικά φρονημάτων. Η ιστορία αυτή πάει χρόνια πίσω κι αν κάποιος βρει το κουράγιο να ανιχνεύσει την ιστορία του Τύπου θα δει να αναδύεται ένα μόνιμο σχέδιο: δυο πλευρές να αψιμαχούν ακατάπαυστα για την τρέχουσα επικαιρότητα - αλλά τίποτα πέραν αυτής.
Τα πρόσωπα και τα μέσα αλλάζουν, η ουσία των λόγων μας όμως παραμένει η ίδια, με μια μικρή, ίσως, διαφορά για αυτούς που θέλουμε να θεωρούμαστε "προοδευτικοί". Γιατί απ' την άλλη πλευρά μάς αναμένει ο ανεξάντλητος βερμπαλισμός της πατριωτικής γραμμής, βγαλμένης κατευθείαν από κατηχητικό της δεκαετίας του '50 ή από μια βλαχομπαρόκ σύναξη σε επαρχιακό καφενείο.
Μέσα σε αυτό το σαματά, γραφικές μορφές είναι ο προφανής στόχος. Σπάμε πλάκα με τον αρχιεπίσκοπο, αδυνατούμε να πιστέψουμε τις απύθμενου κάλλους δηλώσεις και παραστάσεις πολιτικών όπως ο Κουλίας, ο Βαρνάβα, ο Κουτσού και περιμένουμε να διαβάσουμε το "Κατά Βαρβάρων", τον Πάτροκλο και τον Κοριό να ξεμπροστιάζουν τις βλακείες που μας αραδιάζονται κάθε εβδομάδα. (Ίσως, ακόμα, και τους τόσους θυμούς του γράφοντος...) Από την άλλη πλευρά: οι συνήθεις ύποπτοι. Η Σημερινή με το αμαρτωλό της παρελθόν, το Σίγμα με τους κραυγαλέους τίτλους, ο Φιλελεύθερος με το σύνηθες φιλοεξουσιαστικό προφίλ λένε τα δικά τους. Ορίστε: στις 93 λέξεις που προηγούνται σας περιέγραψα το παρελθόν, το παρόν και, όπως φοβάμαι, το μέλλον της δημόσιας συζήτησης στην Κύπρο.
Και μετά τι; Μας λείπει η παραπέρα σκέψη, η εναλλακτική πρόταση. Μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι αυτές είναι οι συντεταγμένες μας! Μια κοινωνία ζόμπι-υπνοβατών που επαναλαμβάνουν αδιάκοπα τα ίδια λόγια, σε τέτοιο βαθμό που η ύπαρξη του ενός είναι μόνο η αιτία για την ύπαρξη του άλλου. Μέσα στο χαμό, καθετί καινούργιο, μικρές εκρήξεις δημιουργίας δεν ξεφεύγουν τελικά και τυλίγονται στην παμφάγο δίνη που ονομάζεται Κυπριακό. Ίδιες κουβέντες, ίδιες εφημερίδες, μια ρουτίνα ικανή να σκοτώσει και τα πιο αγέρωχα μυαλά μέσα σε λίγο καιρό.
Αλλιώς τον είχα φανταστεί αυτόν τον καιρό. Νοσταλγώ από τώρα ένα μέλλον που να είναι ασύμβατο κι αμήχανο με αυτό το παρόν. Και που να γεννά μια προσδοκία δικαιώματος για όσα θα γίνουν. Αλλά φευ...
καρκινάκια του πλανήτη"
Τζίμης Πανούσης
Στοπ. Παύση. Αλτ. Ένα λεπτό. Από την περίοδο του δημοψηφίσματος και μετά ασχολούμαστε με το τι λένε οι "άλλοι", σκοτωνόμαστε από τις εφημερίδες, τα ραδιόφωνα και το ίντερνετ για την κρίση, για την επίλυση του Κυπριακού, νεκρανασταίνουμε τις πρόνοιες του Ανάν, τα μισά μας επιχειρήματα ξεκινάνε με το "αν (δεν) ψήφιζε ο λαός τότε έτσι", εκδίδουμε πιστοποιητικά φρονημάτων. Η ιστορία αυτή πάει χρόνια πίσω κι αν κάποιος βρει το κουράγιο να ανιχνεύσει την ιστορία του Τύπου θα δει να αναδύεται ένα μόνιμο σχέδιο: δυο πλευρές να αψιμαχούν ακατάπαυστα για την τρέχουσα επικαιρότητα - αλλά τίποτα πέραν αυτής.
Τα πρόσωπα και τα μέσα αλλάζουν, η ουσία των λόγων μας όμως παραμένει η ίδια, με μια μικρή, ίσως, διαφορά για αυτούς που θέλουμε να θεωρούμαστε "προοδευτικοί". Γιατί απ' την άλλη πλευρά μάς αναμένει ο ανεξάντλητος βερμπαλισμός της πατριωτικής γραμμής, βγαλμένης κατευθείαν από κατηχητικό της δεκαετίας του '50 ή από μια βλαχομπαρόκ σύναξη σε επαρχιακό καφενείο.
Μέσα σε αυτό το σαματά, γραφικές μορφές είναι ο προφανής στόχος. Σπάμε πλάκα με τον αρχιεπίσκοπο, αδυνατούμε να πιστέψουμε τις απύθμενου κάλλους δηλώσεις και παραστάσεις πολιτικών όπως ο Κουλίας, ο Βαρνάβα, ο Κουτσού και περιμένουμε να διαβάσουμε το "Κατά Βαρβάρων", τον Πάτροκλο και τον Κοριό να ξεμπροστιάζουν τις βλακείες που μας αραδιάζονται κάθε εβδομάδα. (Ίσως, ακόμα, και τους τόσους θυμούς του γράφοντος...) Από την άλλη πλευρά: οι συνήθεις ύποπτοι. Η Σημερινή με το αμαρτωλό της παρελθόν, το Σίγμα με τους κραυγαλέους τίτλους, ο Φιλελεύθερος με το σύνηθες φιλοεξουσιαστικό προφίλ λένε τα δικά τους. Ορίστε: στις 93 λέξεις που προηγούνται σας περιέγραψα το παρελθόν, το παρόν και, όπως φοβάμαι, το μέλλον της δημόσιας συζήτησης στην Κύπρο.
Και μετά τι; Μας λείπει η παραπέρα σκέψη, η εναλλακτική πρόταση. Μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι αυτές είναι οι συντεταγμένες μας! Μια κοινωνία ζόμπι-υπνοβατών που επαναλαμβάνουν αδιάκοπα τα ίδια λόγια, σε τέτοιο βαθμό που η ύπαρξη του ενός είναι μόνο η αιτία για την ύπαρξη του άλλου. Μέσα στο χαμό, καθετί καινούργιο, μικρές εκρήξεις δημιουργίας δεν ξεφεύγουν τελικά και τυλίγονται στην παμφάγο δίνη που ονομάζεται Κυπριακό. Ίδιες κουβέντες, ίδιες εφημερίδες, μια ρουτίνα ικανή να σκοτώσει και τα πιο αγέρωχα μυαλά μέσα σε λίγο καιρό.
Αλλιώς τον είχα φανταστεί αυτόν τον καιρό. Νοσταλγώ από τώρα ένα μέλλον που να είναι ασύμβατο κι αμήχανο με αυτό το παρόν. Και που να γεννά μια προσδοκία δικαιώματος για όσα θα γίνουν. Αλλά φευ...
15 Φεβρουαρίου 2009
Εθνικιστικές (παρα)λογικές
"Ο εθνικισμός είναι ένας ηλίθιος κόκορας
που λαλεί πάνω στην κοπροσωρό του"
Richard Aldington
Παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό την πολεμική αρθρογραφία του δημοσιογράφου της "Σημερινής" Λάζαρου Μαύρου που καυτηριάζει τη στάση του ΑΚΕΛ και της Χαραυγής σε σχέση με τις δολοφονίες Τουρκοκυπρίων το 1964. Οι παρεμβάσεις διανθίζονται με κασσανδρικές προβλέψεις και παραθέσεις ιστορικών ρήσεων. Μέσα από αυτόν τον αχταρμά, η δυναμική των επιχειρημάτων συμπλέκεται με τις αλλαγές στην Παιδεία και προβάλλει ισοπεδωτική.
Αν αντιλαμβάνομαι καλά από τα γραφόμενα, η ανάδειξη του θέματος των δολοφονιών Τ/Κ δεν μπορεί να είναι στην ατζέντα επειδή η Χαραυγή κατά την περίοδο εκείνη δεν είχε αναφερθεί στο θέμα. Ως εκ τούτου, το θέμα θεωρείται ως μη υπάρχον και η όποια αναφορά σε αυτό κριτικάρεται ως προσπάθεια ηθικής εξίσωσης των θυμάτων, δηλαδή των Ελληνοκυπρίων, με τους θύτες, δηλαδή τους Τουρκοκυπρίους. Η προσβολή δεν αργεί να φανεί στα γραφόμενα του Λ. Μαύρου: όσοι ασπάζονται αυτή τη θεώρηση της ιστορίας, όσοι προωθούν μια μη συγκρουσιακή πολιτική θεώρηση, αποτελούν τις ιδεολογικές ερπύστριες των Τούρκων.
Ο συλλογισμός δεν υπακούει σε κανένα κανόνα λογικής, ειδικά τις μέρες αυτές που τα χώματα τις πατρίδας μας αποδίδουν πίσω ό,τι έχει απομείνει από τα θύματα της περιόδου 63-74. Το αν μια εφημερίδα είχε ή όχι αναδείξει το θέμα δεν προσφέρει καμιά υπηρεσία στην ιστορική αλήθεια. Η σκέψη ότι κάποιος δεν δικαιούται να ομιλεί επειδή στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο είχε (απο)σιωπήσει, είναι μια συνθήκη ικανή να δημιουργήσει μια κοινωνία μουγκών. Αν η λογική εφαρμοστεί σε όλες τις περιστάσεις τότε δεν δικαιούται να ομιλεί για την Κυπριακή Δημοκρατία όποιος έχει προσπαθήσει να την καταλύσει είτε με πραγματικές ερπύστριες είτε με πιο γραφικούς τρόπους, όπως για παράδειγμα την υποστολή της κρατικής της σημαίας...
Προφανώς δεν ασπάζομαι λογικές αυτού του τύπου. Το πρόβλημα είναι άλλο: είναι η άρνηση της αποδοχής της ευθύνης της κοινότητάς μας για τη δική της ιστορική πορεία. Είναι ο φόβος της κατάρρευσης όλων των ζωτικών ψευδών που μας έθρεψαν για χρόνια. Είναι ο πανικός μπροστά στην προοπτική του ξεπλύματος του αίματος που μας χωρίζει. Είναι η ανησυχία ότι η αιώνια σύγκρουση των προαιώνιων εχθρών θα αποδειχθεί μια γελοιότητα. Είναι ο τρόμος ότι οι βερμπαλισμοί για τους αταλάντευτους αγώνες και οι κορώνες για την εθνική δικαίωση θα καταρρεύσουν υπό το βάρος των αναστολών από τη θητεία και της απαλλαγής από την εφεδρεία.
Και για να καταλήξω: στα τελευταία λεπτά αυτής της πολιτικής παράτασης που διανύουμε, το δίλημμα είναι κατ' ουσίαν ένα: αν θα επιλέξουμε τη συνέχιση της παρουσίας μας μέσα από μια λύση και την αναμέτρησή μας με την ιστορία ή αν θα αφεθούμε σε μια αργή, αλλά βέβαιη, εξαφάνιση, αφήνοντας ως σημάδι ένα τελευταίο λάλημα (ή την ανάκρουση του ύμνου) στις 6 το πρωί...
που λαλεί πάνω στην κοπροσωρό του"
Richard Aldington
Παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό την πολεμική αρθρογραφία του δημοσιογράφου της "Σημερινής" Λάζαρου Μαύρου που καυτηριάζει τη στάση του ΑΚΕΛ και της Χαραυγής σε σχέση με τις δολοφονίες Τουρκοκυπρίων το 1964. Οι παρεμβάσεις διανθίζονται με κασσανδρικές προβλέψεις και παραθέσεις ιστορικών ρήσεων. Μέσα από αυτόν τον αχταρμά, η δυναμική των επιχειρημάτων συμπλέκεται με τις αλλαγές στην Παιδεία και προβάλλει ισοπεδωτική.
Αν αντιλαμβάνομαι καλά από τα γραφόμενα, η ανάδειξη του θέματος των δολοφονιών Τ/Κ δεν μπορεί να είναι στην ατζέντα επειδή η Χαραυγή κατά την περίοδο εκείνη δεν είχε αναφερθεί στο θέμα. Ως εκ τούτου, το θέμα θεωρείται ως μη υπάρχον και η όποια αναφορά σε αυτό κριτικάρεται ως προσπάθεια ηθικής εξίσωσης των θυμάτων, δηλαδή των Ελληνοκυπρίων, με τους θύτες, δηλαδή τους Τουρκοκυπρίους. Η προσβολή δεν αργεί να φανεί στα γραφόμενα του Λ. Μαύρου: όσοι ασπάζονται αυτή τη θεώρηση της ιστορίας, όσοι προωθούν μια μη συγκρουσιακή πολιτική θεώρηση, αποτελούν τις ιδεολογικές ερπύστριες των Τούρκων.
Ο συλλογισμός δεν υπακούει σε κανένα κανόνα λογικής, ειδικά τις μέρες αυτές που τα χώματα τις πατρίδας μας αποδίδουν πίσω ό,τι έχει απομείνει από τα θύματα της περιόδου 63-74. Το αν μια εφημερίδα είχε ή όχι αναδείξει το θέμα δεν προσφέρει καμιά υπηρεσία στην ιστορική αλήθεια. Η σκέψη ότι κάποιος δεν δικαιούται να ομιλεί επειδή στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο είχε (απο)σιωπήσει, είναι μια συνθήκη ικανή να δημιουργήσει μια κοινωνία μουγκών. Αν η λογική εφαρμοστεί σε όλες τις περιστάσεις τότε δεν δικαιούται να ομιλεί για την Κυπριακή Δημοκρατία όποιος έχει προσπαθήσει να την καταλύσει είτε με πραγματικές ερπύστριες είτε με πιο γραφικούς τρόπους, όπως για παράδειγμα την υποστολή της κρατικής της σημαίας...
Προφανώς δεν ασπάζομαι λογικές αυτού του τύπου. Το πρόβλημα είναι άλλο: είναι η άρνηση της αποδοχής της ευθύνης της κοινότητάς μας για τη δική της ιστορική πορεία. Είναι ο φόβος της κατάρρευσης όλων των ζωτικών ψευδών που μας έθρεψαν για χρόνια. Είναι ο πανικός μπροστά στην προοπτική του ξεπλύματος του αίματος που μας χωρίζει. Είναι η ανησυχία ότι η αιώνια σύγκρουση των προαιώνιων εχθρών θα αποδειχθεί μια γελοιότητα. Είναι ο τρόμος ότι οι βερμπαλισμοί για τους αταλάντευτους αγώνες και οι κορώνες για την εθνική δικαίωση θα καταρρεύσουν υπό το βάρος των αναστολών από τη θητεία και της απαλλαγής από την εφεδρεία.
Και για να καταλήξω: στα τελευταία λεπτά αυτής της πολιτικής παράτασης που διανύουμε, το δίλημμα είναι κατ' ουσίαν ένα: αν θα επιλέξουμε τη συνέχιση της παρουσίας μας μέσα από μια λύση και την αναμέτρησή μας με την ιστορία ή αν θα αφεθούμε σε μια αργή, αλλά βέβαιη, εξαφάνιση, αφήνοντας ως σημάδι ένα τελευταίο λάλημα (ή την ανάκρουση του ύμνου) στις 6 το πρωί...
13 Φεβρουαρίου 2009
1,2,3, πολλοι εθνικοι υμνοι!
(με τις ευχαριστιες μου στον καλο μου φιλο)
Σε γνωρίζω απ' την φανέλα
που 'ναι ερυθρόλευκη.
Σε γνωρίζω από την τρέλα
που 'ναι ατελείωτη.
Απ' τα κύπελλα βγαλμένη
κι απ' τα πρωταθλήματα
ΘΡΥΛΕ θα 'σαι πάντα πρώτος
ΘΡΥΛΕ ΘΡΥΛΕ Σ' ΑΓΑΠΩ!
Σε γνωρίζω απ το τριφύλλι
και την πράσινη στολή
σ αγαπώ με τόση τρέλλα
όσο τίποτα στη γή
Σ οποιο γήπεδο κι αν παιζεις
πάντα θα σ ακολουθώ
μια ζωλη θα το φωνάζω
τριφυλλάρα σ αγαπώ
Σε γνωριζω απ τη φανελα
Την κιτρινομαυρη στολη
Σε γνωριζω από το σημα
Τον δικεφαλο αετο
Εγω η θυρα 21
τους εχθρους σου θα γαμ ...
μια ζωη θα το φωναζω
ΑΕΚαρα σ'αγαπω
Σε γνωριζω από το σημα
Τον δικεφαλο αετο
Σε γνωριζω από το χρωμα
Και τον κιτρινο λαο
Εγω η θυρα 21
τους εχθρους σου θα γαμ ...
μια ζωη θα το φωναζω
ΑΕΚαρα σ'αγαπω
ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΩ ΑΠ'ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ
ΤΗΝ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ΣΤΟΛΗ
Σ' ΑΓΑΠΩ ΜΕ ΤΟΣΗ ΤΡΕΛΑ
ΟΣΟ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΗ ΓΗ ,
Σ'ΟΠΟΙΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΑΝ ΠΑΙΖΕΙΣ
ΠΑΝΤΑ ΘΑ Σ'ΑΚΟΛΟΥΘΩ
ΜΙΑ ΖΩΗ ΘΑ! ΤΟ ΦΩΝΑΖΩ!
ΠΑΟΚΑΡΑ Σ'ΑΓΑΠΩ!!
ΜΙΑ ΖΩΗ ΘΑ ΤΟ ΦΩΝΑΖΩ
ΠΑΟΚΑΑΑΑΡΑ Σ'ΑΓΑΠΩ!!!
Σε γνωρίζω απ' την φανέλα
που 'ναι ερυθρόλευκη.
Σε γνωρίζω από την τρέλα
που 'ναι ατελείωτη.
Απ' τα κύπελλα βγαλμένη
κι απ' τα πρωταθλήματα
ΘΡΥΛΕ θα 'σαι πάντα πρώτος
ΘΡΥΛΕ ΘΡΥΛΕ Σ' ΑΓΑΠΩ!
Σε γνωρίζω απ το τριφύλλι
και την πράσινη στολή
σ αγαπώ με τόση τρέλλα
όσο τίποτα στη γή
Σ οποιο γήπεδο κι αν παιζεις
πάντα θα σ ακολουθώ
μια ζωλη θα το φωνάζω
τριφυλλάρα σ αγαπώ
Σε γνωριζω απ τη φανελα
Την κιτρινομαυρη στολη
Σε γνωριζω από το σημα
Τον δικεφαλο αετο
Εγω η θυρα 21
τους εχθρους σου θα γαμ ...
μια ζωη θα το φωναζω
ΑΕΚαρα σ'αγαπω
Σε γνωριζω από το σημα
Τον δικεφαλο αετο
Σε γνωριζω από το χρωμα
Και τον κιτρινο λαο
Εγω η θυρα 21
τους εχθρους σου θα γαμ ...
μια ζωη θα το φωναζω
ΑΕΚαρα σ'αγαπω
ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΩ ΑΠ'ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ
ΤΗΝ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ΣΤΟΛΗ
Σ' ΑΓΑΠΩ ΜΕ ΤΟΣΗ ΤΡΕΛΑ
ΟΣΟ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΗ ΓΗ ,
Σ'ΟΠΟΙΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΑΝ ΠΑΙΖΕΙΣ
ΠΑΝΤΑ ΘΑ Σ'ΑΚΟΛΟΥΘΩ
ΜΙΑ ΖΩΗ ΘΑ! ΤΟ ΦΩΝΑΖΩ!
ΠΑΟΚΑΡΑ Σ'ΑΓΑΠΩ!!
ΜΙΑ ΖΩΗ ΘΑ ΤΟ ΦΩΝΑΖΩ
ΠΑΟΚΑΑΑΑΡΑ Σ'ΑΓΑΠΩ!!!
12 Φεβρουαρίου 2009
Εθνικός Υμνος κλπ
ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 12-2-2009
Τρικούβερτος καβγάς στην Επιτροπή Άμυνας για τον εθνικό ύμνο
Θυελλώδης ήταν η σημερινή συνεδρία της Επιτροπής Άμυνας της Βουλής με αφορμή τη λανθασμένη ανάκρουση του εθνικού ύμνου από τη ΣΜΕΦ κατά τη διάρκεια της εορτής της Αγίας Βαρβάρας στις 4 Δεκεμβρίου, στο στρατόπεδο Χρήστος Σαμάρας. Συγκεκριμένα, βουλευτές του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ επιτέθηκαν κατά του ΑΚΕΛ καταγγέλλοντας προσπάθεια παραποίησης του Εθνικού Ύμνου. Σύμφωνα με βουλευτές του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ, η παραποίηση εντάσσεται στο πλαίσιο διατήρησης καλού κλίματος στο Κυπριακό. Όπως είπαν οι βουλευτές, ενδεχομένως να σημαίνει και προσπάθεια μείωσης της σημασίας του Εθνικού Ύμνου.
Συγκεκριμένα, ο βουλευτής του ΔΗΚΟ, Ζαχαρίας Κουλίας δήλωσε ότι δεν ήταν πειστικές οι εξηγήσεις που έδωσε ο διοικητής της ΣΜΕΦ ότι δηλαδή έγινε λάθος λόγω της απειρίας των φαντάρων που ήταν στην ΣΜΕΦ και είπε ότι υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες, ιδιαίτερα λόγω της περιρέουσας ατμόσφαιρας στο Κυπριακό.
Από την πλευρά του ο βουλευτής του ΑΚΕΛ, Άριστος Αριστοτέλους αμφισβήτησε την χρησιμότητα της εγγραφής του θέματος στην επιτροπή Άμυνας ενώ ο Πρόεδρος της επιτροπής, Γιαννάκης Ομήρου, τόνισε ότι υπάρχει μόνο μία εκδοχή του εθνικού ύμνου και πρέπει να εκτελείται απόλυτα σωστά.
Σε γνωρίζω απ’ τη βλακεία
του βουλευτή τη φοβερή,
σε γνωρίζω από τη σκέψη
που γαμάάάάάει τη λογική.
Μπαζωμέέέέέένα με πισίνες
των Κυπρίων τ΄’ αντιαρματικάάάάά,
και σαν πρώτα γάμησε τά,
χαίρε, ω χαίρε, Κυπριστάν!
Τρικούβερτος καβγάς στην Επιτροπή Άμυνας για τον εθνικό ύμνο
Θυελλώδης ήταν η σημερινή συνεδρία της Επιτροπής Άμυνας της Βουλής με αφορμή τη λανθασμένη ανάκρουση του εθνικού ύμνου από τη ΣΜΕΦ κατά τη διάρκεια της εορτής της Αγίας Βαρβάρας στις 4 Δεκεμβρίου, στο στρατόπεδο Χρήστος Σαμάρας. Συγκεκριμένα, βουλευτές του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ επιτέθηκαν κατά του ΑΚΕΛ καταγγέλλοντας προσπάθεια παραποίησης του Εθνικού Ύμνου. Σύμφωνα με βουλευτές του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ, η παραποίηση εντάσσεται στο πλαίσιο διατήρησης καλού κλίματος στο Κυπριακό. Όπως είπαν οι βουλευτές, ενδεχομένως να σημαίνει και προσπάθεια μείωσης της σημασίας του Εθνικού Ύμνου.
Συγκεκριμένα, ο βουλευτής του ΔΗΚΟ, Ζαχαρίας Κουλίας δήλωσε ότι δεν ήταν πειστικές οι εξηγήσεις που έδωσε ο διοικητής της ΣΜΕΦ ότι δηλαδή έγινε λάθος λόγω της απειρίας των φαντάρων που ήταν στην ΣΜΕΦ και είπε ότι υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες, ιδιαίτερα λόγω της περιρέουσας ατμόσφαιρας στο Κυπριακό.
Από την πλευρά του ο βουλευτής του ΑΚΕΛ, Άριστος Αριστοτέλους αμφισβήτησε την χρησιμότητα της εγγραφής του θέματος στην επιτροπή Άμυνας ενώ ο Πρόεδρος της επιτροπής, Γιαννάκης Ομήρου, τόνισε ότι υπάρχει μόνο μία εκδοχή του εθνικού ύμνου και πρέπει να εκτελείται απόλυτα σωστά.
Σε γνωρίζω απ’ τη βλακεία
του βουλευτή τη φοβερή,
σε γνωρίζω από τη σκέψη
που γαμάάάάάει τη λογική.
Μπαζωμέέέέέένα με πισίνες
των Κυπρίων τ΄’ αντιαρματικάάάάά,
και σαν πρώτα γάμησε τά,
χαίρε, ω χαίρε, Κυπριστάν!
8 Φεβρουαρίου 2009
3 και μια σκέψεις για τη Γάζα
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος
ΑΛΛΑ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ
Τάσος Λειβαδίτης
Το κρυφό νόημα της ομορφιάς και η φρίκη της βίας μάς ακολουθούν από τη μέρα της δημιουργίας μας. Μέσα μας φυτεύτηκε ένας επαμφοτερίζων σπόρος. Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση ποιου σχιζοφρενικού Θεού άραγε; Η ικανότητα για τα μεγαλύτερα επιτεύγματα, η έμπνευση για τα ομορφότερα ποιήματα και το απόλυτο αίσθημα της συναλληλίας. Δίπλα σε αυτά, η βιτριολική δράση της οργής, μια ακόρεστη δίψα εξουσίας και η αποθέωση του ατομισμού.
Κοιτάω τις φωτογραφίες που καταφθάνουν στην εικόνα του υπολογιστή μου. Διαμελισμένα σώματα, χέρια και πόδια που εξέχουν των ερειπίων, τρομαγμένα πρόσωπα παιδιών και απελπισμένες μορφές γιατρών. Η εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου μου φέρνει την εικόνα του πολέμου μέσα στο σπίτι μου, χωρίς φιλτράρισμα, χωρίς προειδοποιήσεις.
Στην πορεία του, το γένος των ανθρώπων έφτιαξε σύνορα, δημιούργησε κοινωνίες και έθνη. Χάραξε γραμμές, επινόησε την αξία των πραγμάτων και θέλησε, πέρα από το να δαμάσει τη φύση, να εξαπολύσει το τυφλό ένστικτο κυριαρχίας του.
Εύκολες σκέψεις, από την ασφάλεια του προσωπικού υπολογιστή, χωρίς σφαίρες να σφυρίζουν πάνω από τα κεφάλια μας, χωρίς ρουκέτες να εκρήγνυνται στα σπίτια μας. Φοβάμαι τους εύκολους συμψηφισμούς που διαβάζω όλο και πιο συχνά στις σκέψεις των άλλων. Με τρομάζει η ηδονή με την οποία γίνεται η επίκληση του ολοκαυτώματος για να ζημιωθεί ηθικά η μια πλευρά. Απελπίζομαι κοιτώντας τη βία να γεννά αντιβία, τόσο που κανείς πια να μη θυμάται και να μη θέλει να μάθει γιατί και πώς ξεκίνησαν όλα αυτά.
Παραμένω αθώος έως και αφελής μπροστά στο μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι, το διακύβευμα των συμφερόντων και τους συσχετισμούς ισορροπιών που με τόση άνεση βλέπω να αναλύει ο καθείς. Την ίδια ώρα η καθημερινότητά μας κυλάει βαριεστημένα στο χρόνο - μικρές διακυμάνσεις με ευτελείς αφορμές: ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, μια μικροπολιτική εξέλιξη, ένας προσωπικός θρίαμβος που θα παραμείνει αμνημόνευτος στο χρόνο.
Στ' αλήθεια, πώς να καταφέρουμε να γράψουμε εκείνο το κεφάλαιο;
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος
ΑΛΛΑ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ
Τάσος Λειβαδίτης
Το κρυφό νόημα της ομορφιάς και η φρίκη της βίας μάς ακολουθούν από τη μέρα της δημιουργίας μας. Μέσα μας φυτεύτηκε ένας επαμφοτερίζων σπόρος. Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση ποιου σχιζοφρενικού Θεού άραγε; Η ικανότητα για τα μεγαλύτερα επιτεύγματα, η έμπνευση για τα ομορφότερα ποιήματα και το απόλυτο αίσθημα της συναλληλίας. Δίπλα σε αυτά, η βιτριολική δράση της οργής, μια ακόρεστη δίψα εξουσίας και η αποθέωση του ατομισμού.
Κοιτάω τις φωτογραφίες που καταφθάνουν στην εικόνα του υπολογιστή μου. Διαμελισμένα σώματα, χέρια και πόδια που εξέχουν των ερειπίων, τρομαγμένα πρόσωπα παιδιών και απελπισμένες μορφές γιατρών. Η εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου μου φέρνει την εικόνα του πολέμου μέσα στο σπίτι μου, χωρίς φιλτράρισμα, χωρίς προειδοποιήσεις.
Στην πορεία του, το γένος των ανθρώπων έφτιαξε σύνορα, δημιούργησε κοινωνίες και έθνη. Χάραξε γραμμές, επινόησε την αξία των πραγμάτων και θέλησε, πέρα από το να δαμάσει τη φύση, να εξαπολύσει το τυφλό ένστικτο κυριαρχίας του.
Εύκολες σκέψεις, από την ασφάλεια του προσωπικού υπολογιστή, χωρίς σφαίρες να σφυρίζουν πάνω από τα κεφάλια μας, χωρίς ρουκέτες να εκρήγνυνται στα σπίτια μας. Φοβάμαι τους εύκολους συμψηφισμούς που διαβάζω όλο και πιο συχνά στις σκέψεις των άλλων. Με τρομάζει η ηδονή με την οποία γίνεται η επίκληση του ολοκαυτώματος για να ζημιωθεί ηθικά η μια πλευρά. Απελπίζομαι κοιτώντας τη βία να γεννά αντιβία, τόσο που κανείς πια να μη θυμάται και να μη θέλει να μάθει γιατί και πώς ξεκίνησαν όλα αυτά.
Παραμένω αθώος έως και αφελής μπροστά στο μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι, το διακύβευμα των συμφερόντων και τους συσχετισμούς ισορροπιών που με τόση άνεση βλέπω να αναλύει ο καθείς. Την ίδια ώρα η καθημερινότητά μας κυλάει βαριεστημένα στο χρόνο - μικρές διακυμάνσεις με ευτελείς αφορμές: ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, μια μικροπολιτική εξέλιξη, ένας προσωπικός θρίαμβος που θα παραμείνει αμνημόνευτος στο χρόνο.
Στ' αλήθεια, πώς να καταφέρουμε να γράψουμε εκείνο το κεφάλαιο;
1 Φεβρουαρίου 2009
Όχι άλλες ξοφλημένες αγάπες
"Though lovers be lost love shall not;
And death shall have no dominion"
Dylan Thomas
Το 'χα δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου τόσες φορές και τόσο παλιά, που πια έχω ξεχάσει πότε ξεκίνησαν όλα κι αν έχει πλέον σημασία: Όχι άλλες ξοφλημένες αγάπες. Σε μια περίοδο εξάντλησης του μέσα μου, οι ανάσες μου ήταν αέρας του θανάτου. Είχα ήδη κυλήσει πολλές φορές στη λάσπη, ζητώντας λησμονιά. Έξω, ο κόσμος ούρλιαζε στα αυτιά μου, σαν μπάσταρδος μονιμάς. Καμιά φορά έπαιρνα τους δρόμους σαν αδέσποτο σκυλί, αλήτης που κοιτάει βλοσυρά, λες κι ο κόσμος όλος μ' έχει γελάσει, τάζοντάς μου λιγότερη μοναξιά, λιγότερο θυμό ή απόγνωση κι ανάγκη. Οι μανιώδεις μαχαιριές στην καρδιά του Κτήνους αφήνουν λίμνες από το δικό μου αίμα. Έψαξα μέσα στον κόσμο μου να βρω κάτι που να είναι αισιόδοξο σήμερα, να μπαλαντζάρω το δύσθυμο άχθος μου. Όχι χθες, όχι αύριο. Ούτε ανάμνηση, μήτε προοπτική. Σήμερα. Κάτι που να μην πεθαίνει σαν βρεθεί έξω από τα όρια της προσωπικής μου επικράτειας. Κι ούτε να εξικνούται, πάλι, στα σύνορα του "εγώ". Μια λάμπα θυέλλης! Ο στίχος στην αρχή του κειμένου παλεύει να ξορκίσει προσωρινά αυτές τις μέρες της σκοτεινής ιδιωτείας που διάγω και χρησιμεύει ως πρόσκαιρο credo. Ίσως φταίει η αγοραία κι αντιαισθητική αντιμετώπιση του ζητήματος: πομπώδη ρούχα σε στραβοχυμένα σώματα, αξεπέραστες οροσειρές εγωισμών, μέτριες γκόμενες με υπερτροφική αυτοεκτίμηση, προκάτ οργασμοί σε αδιάφορους κόλπους. Από κοντά κι η αποστροφή στις απολυτότητες. Ο κόσμος ούρλιαζε στ' αυτιά μου, έλεγα πριν, απαιτώντας υποταγή στην ευκολία και στις περαντζάδες του καιρού μας. Ξέρετε, σ' αυτήν που σου υποβάλλει ενέσιμα να βγεις και να πλαγιάσεις μ' όποια να 'ναι. Ενέδωσα σ' αυτήν που έβαζε μαύρες σκιές στα μάτια - έπρεπε να το 'χα υποψιαστεί απ' την αρχή... Τα χρηματιστήρια πέφτουν, οι συνομιλίες παραπαίουν και όλοι εμείς νιώθουμε λιγάκι μυστήρια τελευταία. Φταίει συνάμα - το ξέρω πια καλά- ότι εντυπωσιάζομαι εύκολα από όσα δεν μπορώ να κάνω. Παραδέχτηκα. Μα μου είναι δύσκολο ακόμα να μάθω να ζω με τις προσωπικές μου αναπηρίες. Ίσως γι' αυτό καμιά φορά φέρνω ασυναίσθητα το χέρι πάνω από την παλιά πληγή σου. Κι ύστερα, πάντα, κεραυνός, η ίδια πάντα σκέψη: Όχι άλλες ξοφλημένες αγάπες....
And death shall have no dominion"
Dylan Thomas
Το 'χα δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου τόσες φορές και τόσο παλιά, που πια έχω ξεχάσει πότε ξεκίνησαν όλα κι αν έχει πλέον σημασία: Όχι άλλες ξοφλημένες αγάπες. Σε μια περίοδο εξάντλησης του μέσα μου, οι ανάσες μου ήταν αέρας του θανάτου. Είχα ήδη κυλήσει πολλές φορές στη λάσπη, ζητώντας λησμονιά. Έξω, ο κόσμος ούρλιαζε στα αυτιά μου, σαν μπάσταρδος μονιμάς. Καμιά φορά έπαιρνα τους δρόμους σαν αδέσποτο σκυλί, αλήτης που κοιτάει βλοσυρά, λες κι ο κόσμος όλος μ' έχει γελάσει, τάζοντάς μου λιγότερη μοναξιά, λιγότερο θυμό ή απόγνωση κι ανάγκη. Οι μανιώδεις μαχαιριές στην καρδιά του Κτήνους αφήνουν λίμνες από το δικό μου αίμα. Έψαξα μέσα στον κόσμο μου να βρω κάτι που να είναι αισιόδοξο σήμερα, να μπαλαντζάρω το δύσθυμο άχθος μου. Όχι χθες, όχι αύριο. Ούτε ανάμνηση, μήτε προοπτική. Σήμερα. Κάτι που να μην πεθαίνει σαν βρεθεί έξω από τα όρια της προσωπικής μου επικράτειας. Κι ούτε να εξικνούται, πάλι, στα σύνορα του "εγώ". Μια λάμπα θυέλλης! Ο στίχος στην αρχή του κειμένου παλεύει να ξορκίσει προσωρινά αυτές τις μέρες της σκοτεινής ιδιωτείας που διάγω και χρησιμεύει ως πρόσκαιρο credo. Ίσως φταίει η αγοραία κι αντιαισθητική αντιμετώπιση του ζητήματος: πομπώδη ρούχα σε στραβοχυμένα σώματα, αξεπέραστες οροσειρές εγωισμών, μέτριες γκόμενες με υπερτροφική αυτοεκτίμηση, προκάτ οργασμοί σε αδιάφορους κόλπους. Από κοντά κι η αποστροφή στις απολυτότητες. Ο κόσμος ούρλιαζε στ' αυτιά μου, έλεγα πριν, απαιτώντας υποταγή στην ευκολία και στις περαντζάδες του καιρού μας. Ξέρετε, σ' αυτήν που σου υποβάλλει ενέσιμα να βγεις και να πλαγιάσεις μ' όποια να 'ναι. Ενέδωσα σ' αυτήν που έβαζε μαύρες σκιές στα μάτια - έπρεπε να το 'χα υποψιαστεί απ' την αρχή... Τα χρηματιστήρια πέφτουν, οι συνομιλίες παραπαίουν και όλοι εμείς νιώθουμε λιγάκι μυστήρια τελευταία. Φταίει συνάμα - το ξέρω πια καλά- ότι εντυπωσιάζομαι εύκολα από όσα δεν μπορώ να κάνω. Παραδέχτηκα. Μα μου είναι δύσκολο ακόμα να μάθω να ζω με τις προσωπικές μου αναπηρίες. Ίσως γι' αυτό καμιά φορά φέρνω ασυναίσθητα το χέρι πάνω από την παλιά πληγή σου. Κι ύστερα, πάντα, κεραυνός, η ίδια πάντα σκέψη: Όχι άλλες ξοφλημένες αγάπες....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)