Ανοιξιάτικες υποσχέσεις

μια ίρις 

           πιο λευκή το σούρουπο

   την άνοιξη

Masaoka Shiki

 

Ένα γλυκό φως έπεφτε λοξά εκείνο το απόγευμα της άνοιξης, καθώς διέσχιζα τη via Gioberti μέχρι την piazza Beccaria κι από εκεί πιο πέρα, σε δρόμους που δεν θυμόμουν τ΄ όνομά τους. Ένιωθα πως ετοιμαζόταν το άνοιγμα που συμβαίνει, μια, άντε δυο φορές το χρόνο: αυτό που σου ελαφραίνει τη συνείδηση, χωρίς να ξέρεις γιατί. Μπορεί έξω ο κόσμος να συνεχίζει να λυσσομανεί, οι προσωπικές αναπηρίες να διεκδικούν περισσότερο ζωτικό χρόνο στο μέσα σου κενό και οι βεβαιότητες να καταρρέουν εμφαντικά όσο μεγαλώνεις, αλλά είναι στιγμές, μερικά λεπτά μιας τυχαίας απριλιάτικης μέρας που οι αστρικές συζυγίες είναι ευνοϊκές και οι αντίρροπες δυνάμεις βρίσκουν τον κοινό τόπο ισορροπίας τους. Έστω για τόσο...

Καβάλα στο ανοιξιάτικο φως ταξιδεύει μια ασυμβίβαστη αισιοδοξία, κουβαλώντας τον σπόρο της κάθαρσης. Ναι, μπορείς να απεγκλωβιστείς από το πριν, από τα περιττά, ακόμα κι από αυτόν τον ίδιο τον ενοχλητικο εαυτό σου, που επιμένει χρόνια τώρα να στραβώνει. Οι εφημερίδες, το ιντερνετ, η εξουθενωτική ρουτίνα μοιάζουν ένα απόμακρο βουητό. Αλήθεια, πως θα εξηγήσουμε κάποτε στα παιδιά μας τη ζωή πριν αυτή την συνεχή μονόδρομη cyber-επικοινωνία; Μα είναι κι άλλες σκέψεις που με κατακλύζουν όσο η κίνηση στην πόλη ξεδιπλώνεται μπροστά μου. Οι αγωνίες και τα γιατί, η αυτοϋπονόμευση και η απορία επιστρέφουν για να πάρουν την παλιά καλή θέση. “Είμαστε εδώ, θα είμαστε εδώ”, μοιάζουν να λένε.

Κύριε διεθυντά, το ξέρω: σε καιρούς προεκλογικούς, στις μέσα σελίδες των πολιτικών, είναι παράδοξο να αφήνονται 2-3 σκέψεις για όσα πάνε πιο βαθιά στη ζωή μας κι ίσως να σχηματίζουν πιο καθοριστικά την ψυχή μας. Με αυτά και με αυτά, όμως, εκχωρήσαμε χώρο, χρόνο, προσπάθεια, ανάγκη σε ανθρώπους αλλοτριωμένους, σε πρόσωπα δημόσια, ανεπαρκείς κι ίσως παθολογικές καταστάσεις, παραφουσκωμένα «εγώ» και υστερικά γκρουπούσκουλα, ανέραστες γκομενίτσες και διάφορους τύπους που μας πνίγουν στο ναρκισσισμό τους. Αυτοί οριοθετούν τον οριζόντα της αισθητικής μιας αντίληψης, της νοητικής μας ικανότητας, το μέτρο των πραγμάτων. Δεχθήκαμε, ή δεν διαμαρτυρηθήκαμε εν τη τελέσει του, αυτό τον υποβιβασμό στο μέσο όρο της πολιτικής ορθότητας και της συλλογικής ανοησίας που κυριαρχεί στην κοινωνική και πολιτική ζωή μας.

Για κάποιους είναι η σιωπή. Μια πορεία στην ιδιωτεία. Για άλλους, είναι ο αυτοεπιβληθείς οστρακισμός. Ίσως να είναι κι αυτοί που κρατούν το ρομαντισμό μιας προσπάθειας στα βραχέα κύματα. Όποιος πρόλαβε, άκουσε, είδε, σκέφτηκε. Για τους άλλους στήνονται αθόρυβα, ανεύθυνα, καθημερινά μικρές κρεατομηχανές που αλέθουν.

 Είχα φτάσει πια στον προορισμό μου. Έβγαλα το μικρό κόκκινο σημειωματάριο, που κουβαλώ σχεδόν πάντα μαζί μου, έγραψα 2-3 γραμμές από ορνιθοσκαλίσματα για να συμμαζέψω γρήγορα τις σκέψεις μου, μα την ίδια ώρα ήμουν βέβαιος ότι δεν θα καταλάβαινα τον ίδιο τον γραφικό μου χαρακτήρα αργότερα. Άκουσα τις φωνές και τα γέλια των φίλων που με περίμεναν και κράτησα όσο μπορούσα τη χαρά, και την άνοιξη που πάντα τέτοιο καιρό μου υπόσχεται...

Η Δεξιά ως ακροδεξιά, η Αριστερά ως καρικατούρα

Υπάρχει ένας ελάχιστος κοινός παρονομαστής που διατρέχει σαν λεπτή κόκκινη κλωστή τους ακροδεξιούς πολιτικούς σχηματισμούς στην Ευρώπη: αντιμεταναστευτική ρητορεία, εθνική καθαρότητα και περηφάνεια, επιστροφή στην αυτάρκεια. Οι εκλογικές αναμετρήσεις σε διάφορες χώρες της Ευρώπης -Αυστρία, Σουηδία, Γαλλία, Ελλάδα, για να ονοματίσουμε μερικές- έχουν αναζωογονήσει το χώρο στα δεξιά της Δεξιάς, διεκδικώντας ένα κομμάτι από την πίτα, αμφισβητώντας ευθέως την ίδια την ηγεμονική της θέση. Η πίεση που ασκείται είναι ασφυκτική και εξωθεί συχνά την Δεξιά, ίσως με την εξαίρεση του φιλελεύθερου κομματιού της, στην υιοθέτηση πιο ακραίων θέσεων: απόψεις που εμφορούνται από ομοφοβία, εθνικιστικές τοποθετήσεις, φυλετική ανωτερότητα.

Από δίπλα και οι νοικοκυραίοι που νιώθουν ότι «κάτι πρέπει επιτέλους να γίνει με τους ξένους» και οι εξυπνάκηδες του «μήπως είσαι κι εσύ ψιλοαδερφή και τους υποστηρίζεις;» πυκνώνουν τις τάξεις μιας σιωπηρής μερίδας κόσμου. Είναι όλοι αυτοί που δεν θα τους πείραζε ένα ξεκαθάρισμα, ένα καλό μάθημα στους άλλους. Αυτοί αποτελούν το κριτικό κομμάτι της εκλογικής μάζας που διεκδικείται και στη δική μας πολιτική σκηνή ανάμεσα στις διάφορες δεξιές του ΔΗΣΥ, του ΔΗΚΟ και του ΕΥΡΩΚΟ.

Ένα πέρασμα από τον πολιτικό λόγο των υποψηφίων τους, καθώς και ο βίος και πολιτεία κάποιων εξ αυτών είναι διδακτική: στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παραδίδεται ένα καθημερινό μάθημα πατριδογνωσίας στη μορφή ταχύρρυθμων σεμιναρίων για το μεγαλείο της ελληνικής ιστορίας και πως αυτή θα μας βγάλει από τα δεινά που βιώνουμε σήμερα. Με ήπιους ή κραυγαλέους τόνους, με διακριτική, αλλά σαφή παρουσία της εκκλησίας, συντελείται η ιδεολογική αναμόρφωση του ποίμνιου-εκλογικού σώματος. Βλακεία, θρησκοληψία, εθνικισμός, ιδεοληψία, ρατσισμός, διαφθορά, siege mentality, νεκρολαγνεία: “live your myth in Cyprus” και τα καλύτερα έρχονται...

Απέναντι στην αναδυόμενη φαιά όψη της πολιτικής, η Αριστερά τα έχει χαμένα. Μέσα από αδιέξοδα που απορρρέουν από την προϊούσα αναξιοπιστία της πολιτικής και τη σωρευόμενη ανημποριά της Αριστεράς, όπως έγραψε πρόσφατα ο Κων. Τσουκαλάς, δεν υπάρχουν ικανές απαντήσεις μα ούτε και τρόποι αναζήτησής τους. Ελλείψη ήθους, κυριαρχεί η πόζα, ένα ύφος, ο συνθηματολογικός αταβισμός: έξω το ΝΑΤΟ, μακελάρηδες των λαών, αλληλεγγύη, δίκαιη κοινωνία. Ενδεχομένως αυτά να είναι αρκετά για να ηλεκτριστεί η κερκίδα, όμως λίγο μετράνε στην τροπή που παίρνουν τα πράγματα τόσο στον καθημερινό το βίο του ανθρώπου, όσο και στα διεθνή γεγονότα.

Στη σούμα, η ηθική χρεωκοπία του ΑΚΕΛ και της ΕΔΕΚ χάσκει μπροστά στα μάτια μας, λαμπυρίζουσα από το γλάσο μιας αντιπολεμικής, διεθνιστικής και σοσιαλ-αχταρμικής ρητορείας. Στην πραγματικότητα, η μόνη αίσθηση που μένει είναι η γλίτσα του lifestyle των Νέων Δυνάμεων και των άφθαρτων προσώπων. Ανέξοδα και δημοκοπικά όλα, χωρίς να συνοδεύονται από πολιτική πράξη και στάση ζωής. Κι όμως, το να ευαγγελίζεσαι έναν άλλο εφικτό κόσμο, μια δίκαιη κοινωνία, δεν πραγματώνεται με το να απαγγέλεις τις σωστές λεξούλες στην ορθόδοξη σειρά, σαν ένα ατέρμονο «Πατερ Ημών», που θα ξορκίσει το έξωθεν κακό.

 Με δύο λόγια, δίχως πειστική πρόταση, δίχως όραμα, η εγχώρια αριστερά επαναπαύθηκε στη σιγουριά του εκλογικού φορτίου που εξασφαλίζει η αθάνατη οικογενειακή δημοκρατία της Κύπρου. Ταυτόχρονα, δεν δίστασε να συμπορευθεί με την αντιδραστικότητα του βαθέος κυπριακού κατεστημένου και να υποταχθεί στο φόβο την κρίσιμη στιγμή, στέλνοντας το λογαριασμό στη δική μου γενιά. Αν αυτό σημαίνει να παραδοθούν οι αντικαθεστωτικοί στις ορέξεις ενός αιμοσταγούς ή να συνδράμει συνειδητά στην οριστική διχοτόμηση του τόπου, λίγο (εν)διαφέρει. Αρκεί να διασωθεί η ιδεολογική καθαρότητα ή η συγκυβέρνηση-τραβεστί. Ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται οριστικό διαζύγιο με την πραγματικότητα.

Στις 22 Μαϊου δεν θα ξεχάσω κανέναν και τίποτα.

Ραντεβού το 2016....

Ήταν όλα μια πλακίτσα

Οι εικόνες απο το http://kaltsovrako.wordpress.com/

Αλλά μιας και υπήρξε ανταπόκριση, 

ραντεβού το 2016

Ανανέωση στην εξουσία ή μετανάστευση!

Λοιπόν, πάει καιρός τώρα που όσο κουβεντιάζω με φίλους

και γνωστούς 

και ανώνυμους διαδικτυακούς

καταλαβαίνω ότι 

τα διλήμματα στα πολιτικά πράγματα στην Κύπρο

καταλήγουν σε μια (και μόνο)

διαζευκτική πρόταση:

Ανανέωση ή μετανάστευση!

Εντάξει σύντροφοι, μην εξεγείρεστε:

τα μεγαφωνα στην αφίσα 

δειχνουν και Δεξιά και Αριστερά.

Γι' αυτό πριν την "κάνουμε" ομαδικά

από την νήσο των αγίων

θέλω να σας προτείνω

την αφεντιά μου

για μια θέση στη βουλή.

Ανυπομονώ: να τα πω χύμα και τσουβαλάτα!

Λευκό/ αποχή/ άκυρο στα μούτρα μας - Ψήφο στην ανεξαρτησία!

Για όλους εσάς που δεν έχετε κάνει την εγγραφή σας στους εκολογικούς καταλόγους....
Για όλους εσάς που για 5 χρόνια γκρινιάζετε, διαμαρτύρεστε, διαφωνείτε...από τον καναπέ....

Για εσάς που κατουριέστε από τη χαρά σας όταν συναντάτε πολιτικούς...

Έχουμε ετοιμάσει μια αφισούλα για να μην μας τα κάνετε τσουρέκια....

Ψηφίζουμε-στηρίζουμε ανεξαρτησία, διαφάνεια, ειλικρίνεια.

ΧΑΜΕΝΗ ΨΗΦΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΣΤΟΥΣ "ΜΕΓΑΛΟΥΣ"!

 

Ανακοίνωση ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ υποψηφιότητας

Συμπολίτες, συμπολίτισσες, συμπλόγκερς,

εδώ και χρόνια από αυτο εδώ το μπλογκ, ασκώ κριτική, προβάλλω ιδέες, τσακώνομαι, συμφωνώ, βρίσκω συνοδοιπόρους και ενάντιους.

Ήρθε ο καιρός να περάσω στην απέναντι όχθη: να δοκιμάσω κι εγώ. Τέρμα, λοιπόν, η ευκολία

της κριτικής και της αρθρογραφίας. Περνάω στην πολιτική γραμμή και έτσι στις 22 Μαϊου θα 

τα πούμε στις κάλπες της επαρχίας Λευκωσίας. Ανακοινώνω την ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ υποψηφιότητα μου. Πέρα από ψοφοδεή κόμματα και βραχύβιες κινήσεις: μόνος, διάφανος, χωρίς δεσμεύσεις.

Το πολιτικό κείμενο στη βάση του οποίου θα πολιτευτώ είναι σχεδόν έτοιμο και εντός του σαββατοκύριακου θα αναρτηθεί εδώ. Μαζί του και η λίστα των bloggers που θα στηρίξουν την υποψηφιότητα.

Κύριο σύνθημά μου: ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ!

Ο γραφίστας με τον οποίο συνεργάζομαι ετοίμασε μια σειρά από καταπληκτικές αφίσες.
Να το πρώτο δείγμα:

Αυτή είναι η μεγάλη κληρονομιά του Έλληνα: είμαστε οικουμενικοί.

Αναφέρεστε στα ταξίδια των Ελλήνων και στο βιβλίο σας Οι Έλληνες στη Μαύρη Θάλασσα.  

Στο βιβλίο, ξεκινώ από την εποχή του χαλκού και φτάνω στις αρχές του 20ού αιώνα για να μιλήσω για αυτούς τους 30 με 35 αιώνες περιπλάνησης των Ελλήνων στη Μαύρη Θάλασσα, από την εποχή, δηλαδή, της Αργοναυτικής εκστρατείας. Οι Έλληνες ταξίδεψαν στην Κριμαία, στην Ουκρανία, παντού. Φανταστείτε ότι σήμερα υπάρχουν ελληνικές αρχαιότητες  από τη Χίο στην Ουκρανία του 700 π.Χ.  Πήγαν στην Ουκρανία, τότε, οι Χιώτες. Μπορείτε να το φανταστείτε; Αυτά τα ταξίδια έκαναν το μυαλό του Έλληνα να παίρνει  στροφές, τον Οδυσσέα πολυμήχανο, τον Έλληνα  ανεκτικό στον άλλον και οικουμενικό. Αυτή είναι η μεγάλη κληρονομιά του Έλληνα: είμαστε οικουμενικοί. Μεγαλώσαμε το μυαλό και την καρδιά μας, κρατήσαμε τα βασικά στοιχεία που συνιστούν τον ελληνικό ιδιωματισμό με σημαντικό του στοιχείο, τα τελευταία 2000 χρόνια, την Ορθοδοξία.

Όλη η συνέντευξη της Μαριάννας Κορομηλά στον Γιώργο Καρουζάκη, στη Lifo. 

Τα δύο ενδιαφερόντα πράγματα που έμαθα σήμερα

 Οι Fleet Foxes και το Soumaya Museum





Κλικ εδώ